164

14/01/13

Start
P1800
Amazon
164
Jaguar 340

 

 

Het blad van de V-44 vereniging, het "Volvo Classic Magazine", was in april 2005 een 'Trouwspecial'. Ieder lid dat ooit in een volvo getrouwd was, of een bruidspaar in een volvo had gereden, werd opgeroepen om een artikel te schrijven. Mijn bijdrage van toen staat onder de knop van 'Amazon' en '164'.

Love & Marriage in een volvo 164 en een Amazon.

 Het is 1980, het jaar waarin de burgers zich zeer veilig op straat voelden, want ik vervulde mijn dienstplicht als Jan soldaat op de Bernhard kazerne in Amersfoort. De volvokriebels gingen toen al door mijn lijf, maar ik had als pas afgestudeerde student, niet de financiële middelen om een redelijke Amazon te kopen. Op de kazerne was een autohobbyclub, waar aan menige Amazon werd gesleuteld en waar ik dus met m’n neus boven op stond. In die tijd reed ik een volkswagen 1600 ponton, gekocht voor fl 40,=. Met een beetje fantasie lijkt deze wel op een Amazon. Na mijn diensttijd kreeg ik een baan op een lagere school in Oene, waar ik nu nog woon. In m’n vrije tijd sleutelde ik aan de auto en met een vriend werd de beige volkswagen overgespoten in volvo rood. De chromen strips wilde ik vervangen door zwarte, dit vond ik beter bij rood staan. Oene ligt vlakbij Apeldoorn en zo kwam ik bij sloperij Wind terecht. Hier vond ik niet alleen de zwarte strips, maar ook een mooie, bordeaux rode volvo. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, dit model kende ik niet. De grote vierkante spijlengril viel direct op, een paar grote koplampen keken mij aan met daar tussen, iets lager een paar mistlampen. De voorbumper geknikt, rondom getint glas. Van binnen volledig leren bekleding, automaat, stuurbekrachtiging, rembekrachtiging, wat een pracht. Ik voelde me draaierig, ligt nerveus, opgewonden. Ik besefte:”Ik word besmet door een virus, dat niet makkelijk te bestrijden is”. Even zitten. Wauw, wat een zetels. Ik voelde niet alleen vlinders, ik zag er ook een in het stuur. Toen ik weer enigszins bij m’n positieve was heb ik de achterkant bekeken. 164 stond er met grote letters. Dit was dus een volvo 164, nooit van gehoord, maar wat mooi. Met de sloper was ik het snel over de prijs eens, fl 700,=. De automaat was defect, dit werd door de plaatselijke garage verholpen. Mijn eerste volvo was een feit. Volgens het kenteken van 1972, dus nog maar 9 jaar oud. Nu had ik twee auto’s om mee te rijden. De VW werd steeds minder gebruikt  en uit eindelijk verkocht.

Na jaren vrijgezel(lig) te zijn, kreeg ik verkering met een collega, de juf van klas 2. Samen toerden we door mooi Nederland in onze volvo 164. In Zoetermeer, waar ik vandaan kom, hoorde ik bij Toncar  ( Ton van Egmond ), dat er een 164-club in oprichting was. Ik heb me direct aangemeld en ben sindsdien lidnr. 19.

 

 

De ontwikkelingen stonden bij ons niet stil. Met de volvo 164 zijn we op vakantie geweest in Frankrijk en hebben ons verloofd in Parijs bij de Arc de Triompf. Op 20 mei 1983 beloten we het huwelijksbootje in te gaan.  Het bootje was uiteraard de volvo164.  Dagenlang voor de bruiloft ben ik de auto gaan poetsen met cleaner en turtle wax. Vooral de deur aan m’n vrouws kant kreeg een extra beurt van onderen, zodat de trouwjurk geen vieze vegen zou oplopen. De familie vond het maar bedenkelijk; trouwen in een auto die je van de sloop hebt gehaald. Na de poetsbeurt stond de auto mooi te schitteren in de karige voorjaarszon. (mei had in 1983 maar 5 zonnige dagen, voor de rest alleen maar regen, regen en nog eens regen) Een vriend van ons had het die dag erg druk, hij was zowel chauffeur, als organist in de kerk en ceremoniemeester. In de vroege morgen kwam hij mij ophalen en zijn we met de volvo 164 naar Putten afgereisd. Daar zit je dan als kersverse bruidegom achterin met een privé chauffeur in een bolide van heb ik jou daar. Hier kun je mee voor de dag komen, een  sloopauto?, vergeet het maar. Omdat het de gewoonte is om op de trouwdag de woning van het bruidspaar enigszins te ‘verbouwen’, hield ik de huissleutel bij me. In de kofferbak had ik een volgepakte gereedschapkist staan en ook deze sleutel werd veilig opgeborgen, ’s nachts  moesten we wel met deze auto thuis zien te komen. In Putten zijn we eerst naar een bloemenzaak gereden, waar een groot boeket op de motorkap werd gemaakt. Dit boeket en het bruidsboeket waren aangepast bij de bordeaux kleur van de auto, veel witte lelietjes-van-dalen met blauwe korenbloemen. Bij het huis van mijn schoonouders stond mijn vrouw in haar bruidsjurk, klaar voor de grote dag. “s Morgens zijn we foto’s gaan maken bij kasteel Oldenaller  in Nijkerk. De zon scheen heerlijk en deelde mee in onze vreugde.

 

 

De volvo  is veel op de foto gezet en kreeg in de loop van de dag bewonderende opmerkingen. Ook voor de kinderen van school was het  de dag van hun leven; een juf en een meester gingen samen trouwen. Met een schoolbus ( ook volvo? ) werden ze van Oene naar Putten gereden. Een enorm lange erehaag hebben ze gemaakt van bogen, waar mijn vrouw en ik onderdoor konden lopen van het gemeentehuis tot aan de kerk en van de kerk tot aan de feestzaal. In de musicals die ze ‘s middags opvoerden, werd de volvo ook regelmatig bezongen. ‘s Avonds tijdens de toneelstukjes kregen we een apart cadeau: plastic zakjes met wielmoeren en een ‘welgemeende’ wens voor een behouden thuiskomst in deze sloopauto. Met een vluchtige blik zag ik dat dit niet mijn wielmoeren waren, deze waren roestig en ik had de mijne juist flink in het vet gezet. Ik maakte me geen zorgen, voelde even in m’n broekzak; ja, de kofferbaksleutel had ik nog. Toen we ’s nachts wilden vertrekken, stond de auto wel erg hoog op z’n wielen. Een hoop geroezemoes achter de struiken verried dat er een geintje met ons werd uitgehaald. Alsof er niets aan de hand was pakte ik de krik uit de kofferbak en heb de bokken onder de assen vandaan gehaald. De auto startte gelukkig direct en konden we naar huis. In de bossen tussen Nunspeet en Epe kregen we echter dikke pech. Een paar felle zweepslagen klonken onder de motorkap en direct sprong het laadstroomlampje aan. Auto in de berm, met een zaklamp onder de motorkap en ja hoor; V-snaar in flarden. Daar sta je dan met je kersverse bruid. Wat is zo’n bos dan stil en donker, of  hoorde ik daar toch wat? Geen  aandacht aan geven, we moeten hier weg, maar hoe? Ik had wel eens iets gehoord over panty’s. “Hé vrouw (wat klinkt dat leuk zo’n eerste dag), wil je je panty even uittrekken? Na enige uitleg heb ik de panty in elkaar gedraaid en als V-snaar om de poelies geknoopt. Je kunt er niet snel mee rijden of een grote afstand mee afleggen, maar we hebben het thuisfront gehaald. De volgende morgen zijn we in aller vroegte, na de nodige reparatie, vertrokken op huwelijksreis naar Clerveaux in Luxemburg. Daar hebben we een schitterende week gehad, veel gereden en genoten van het prachtige landschap. Zonder pech zijn we weer thuis gekomen.

 

 

Twee maanden na ons huwelijk kochten we een boerderijtje. Genoeg ruimte voor een aantal hobbyauto’s, maar daar had ik geen tijd meer voor, eerst de boerderij verbouwen. De Amazon werd op huis aangehaald en onder een laken op de deel geparkeerd. De volvo 164 werd te duur in gebruik en zette ik in een schuur met een strooien kap. Helaas is de volvo in 20 jaar tijd volledig weggerot en toe aan een volledige restauratie.

 

                           Wachtend op een eventuele restauratie.